យកសៀវភៅធ្វើមិត្ត ដូចមានបណ្ឌិតជាទីប្រឹក្សា

Message
  • ARI Image Slider: "System - ARI Sexy Lightbox" plugin isn't installed.

Articles

មើលឃើញមិនដូចគ្នា

​     សត្វអណ្តើកនិងសត្វអូដ្ឋកវែង បានជួបគ្នាដោយចៃដន្យនៅពេលពួកវាកំពុងដើរលេងហើយសត្វទាំងពីរបានស្រុះស្រួលគ្នាដើរលេងនៅក្នុងព្រៃល្បោះជាមួយគ្នា។​ នៅតាមផ្លូវ ពួកវាក៏បានជួបដំបូកដ៏ធំមួយនៅពាំងពីមុខ។

“​ ម៉េចក៏មានភ្នំមកនៅក្នុងព្រៃល្បោះនេះអញ្ចឹង?”​ អណ្តើកឆ្ងល់។ 

“នរណាប្រាប់ឯងថាភ្នំ?... អានេះគេហៅថាដំបូកកណ្តៀរទេតើ!  ទាបកញ្រ្ជឹកអញ្ជឹង គេមិនហៅភ្នំទេ!...”​ អូដ្ឋកវែងប្រកែក។ 

        អណ្តើកនៅតែមិនអស់ចិត្ត “ ប៉ុណ្ណឹងហើយថាទាបទៀត! បើវាខ្ពស់ដល់ម្លឹងទៅហើយ?...”អូដ្ឋក៏បញ្ជាក់ “ ខ្ពស់យ៉ាងម៉េច បើវាទាបជាងកខ្ញុំទៅទៀតនោះ?” 

        អណ្តើកនៅតែប្រកាន់ដាច់ណាត់… 

        “គឺប្រាកដជាភ្នំមែនហើយខ្ញុំមិនច្រលំទេ!” 

        អូដ្ឋនៅតែប្រកែក “ ខុសហើយអាប្អូន! គឺជាដំបូកទេ!” 

        “ ណ្ហើយចុះ!... ​ យើងមិនគួប្រកែកគ្នាដោយសារតែរឿងកំប៉ិចកំប៉ុកអញ្ចឹងទេ!... “  អណ្តើកនិយាយកាត់ ហើយធ្វើដំណើរបន្តទៅមុខទៀត។ អូដ្ឋក៏វែងយល់ស្របទើបដើរតាមអណ្តើកយឺតៗពីក្រោយ។ ប៉ុន្តែកំពុងតែដើរលេងមិនយូប៉ុរន្មាន សត្វទាំងពីរបានជួបនឹងស្វាយមួយដើម។ 

        “ ដើមស្វាយមួយនេះ មើលទៅមានអាយុមិនតិចទេ វាប្រហែលជាដើមស្វាយដែលគេដាំយូរមកហើយមើលទៅ…”  អណ្តើកបញ្ចេញមតិ។ 

        អូដ្ឋក៏ប្រកែក “ នរណាប្រាប់ឯង? ដើមស្វាយនេះមានអាយុមិនច្រើនប៉ុន្មានទេ… ឯងមើលទៅដើមវាមើល៍ នៅតូចមួយប៉ុណ្ណោះ!” 

        អណ្តើកជំទាស់ “ ខុសហើយល្បងៗៗ! ដើមវាធំខ្ពស់ប៉ុណ្ណឹងហើយហេតុអីក៏ថាមានអាយុតែប៉ុន្មានឆ្នាំបែបនេះ?” 

        “ឯងឃើញទេ? ដើមស្វាយនេះទាបជាខ្ញុំទៅទៀត! តើឲ្យថាវាមានអាយុច្រើនម្តេចនឹងបានទៅ?”  សត្វអូដ្ឋកវែងបញ្ជាក់ហេតុផល។ 

        “ ដើមស្វាយនេះដាំមកយូរហើយ វាអាចលូតលាស់បែកមែកសាខាទៅខាងៗក៏បាន មិនចាំបាច់តែខ្ពស់ទៅលើឯណា? ខ្ញុំគិតថាដើមស្វាយនេះមានកំពស់តាមធម្មតារបស់វាហើយ!...” អណ្តើកពោលង៉ូវៗ។ 

        “ បានហើយៗ! ឈប់ប្រកែកគ្នាពីរឿងកំប៉ិចកំប៉ុកហ្នឹងទៀតទៅ!”​ សត្វកវែបញ្ចប់រឿង ហើយធ្វើដំណើរបន្តទៅទៀត។ ឯអណ្តើកក៏ដើរតាមពីក្រោយ ប៉ុន្តែមិនទាន់បានចេញផុតផង ស្រាប់តែមានផ្លែស្វាយទុំដើមមួយផ្លែជ្រុះពីលើដើមមកធ្វើឲ្យអណ្តើកសប្បាយចិត្តក្រៃលែង។ វាប្រញាប់ទៅភ្លក់រស់ជាតិផ្លែស្វាយទុំដើមដែរជ្រុះមកនោះភ្លាម។ 

        “ អូហូ! ស្វាយនេះផ្អែមឈ្ងុញឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់!”  អណ្តើកឧទាន។ 

        “មែនឬ? អូដ្ឋកវែងស្រែកឡើង រួចក៏ងាកក្បាលទៅខាំយកផ្លែខ្ចីនៅនឹងដើមមកទំពាស៊ី ហើយស្រាប់តែខ្ចាក់មកវិញភ្លាម…

        “ អ៊ឺស!... ឆ្ងាញ់ខ្មោចយក៍ស្អី ជូរចង់អាប់!...” 

        “ ជូរស្អី? ផ្អែមឆ្ងាញ់ផស់គេណា៎! “ អណ្តើកប្រកែក។ 

        “ ហឺយ! មិនត្រឹមតែជូរទេ រឹងកញ្រ្ជឹស!...”  អូដ្ឋកវែងរអ៊ូ។ 

        “ មិនពិតទេ សាច់ស្វាយទន់ល្អូកសោះហ្នឹងណា៎!” អណ្តើកប្រកែក។ 

        អូដ្ឋកវែងសម្តែងការមិនពេញចិត្ត… 

        “ ហេតុអីឯងមិនដែលមានគំនិតស្របនឹងខ្ញុំម្តងណាសោះអញ្ចឹង? “ 

        អណ្តើកប្រកែកញ៉ាញ “ គឺឯងនឹងហើយមិនព្រមមើលអ្វីទៅតាមការពិត ទើបបានចេះតែប្រឆាំងនឹងខ្ញុំរហូតដល់អញ្ចឹងនោះ!” 

        នៅពេលកំពុងប្រកែកគ្នានោះ ស្រាប់តែមានសត្វស្វាមួយក្បាលអឺតកបន្លឺសំឡេងស្វាគមន៍ពីលើដើមស្វាយ

“សួស្តីអ្នកទាំងពីរ!” 

        អូដ្ឋសួរទាំងបើកភ្នែកធំៗ “ ចុះឯងមកនៅទីនេះតាំងពីថ្មាណា?” 

        ស្វានិយាយបណ្តើរ សើចបណ្តើរ… 

“ យើងដើរតាមពួកឯងមកយូរហើយ!” 

“ តាមធ្វើអី?” អណ្តើកសួរដោយឆ្ងល់។ 

“គឺមកពីពួកឯងគួរឲ្យចា​ប់អារម្មណ៍នោះអី! យើងឃើញពួកឯង ឈ្លោះគ្នាតាំពីនៅកន្លែងដំបូកនោះម៉្លេះ! ហេតុនេះហើយបានជាយើងតាមសង្កេតមើលពួកឯងឈ្លោះគ្នាជាហូរហែរអញ្ចឹងទៅ!” 

        អូដ្ឋកវែង និងអណ្តើកស្នើរទៅសត្វស្វាព្រមគ្នា… 

“អឺ! អញ្ចឹងក៏ល្អដែរបើដឹងសាច់រឿងតាំពីដំបូស្រាប់ហើយ ចូរឯងជួយកាត់សេចក្តីឲ្យយើងផងមកមើលថា តើនរណាត្រូវ នរណាខុស?” 

        “អញ្ចឹង ខ្ញុំកាត់ក្តីឲ្យ!” ស្វាព្រមទទួលមុខងារនេះ “ កាលដែលពួកឯងទាំងពីរនិយាយមកនោះ… គឺត្រូវទាំងពីរនាក់ហ្នឹង!” 

        “ហ៎ា្អក!... ម៉េចអញ្ចឹង? អូដ្ឋកវែងស្តាប់មិនយល់។ 

        “ គឺ អណ្តើកខ្លួនតូចទាបនៅនឹងដី តែងតែឃើញដំបូកធំខ្ពស់ដូចភ្នំ! ឯរូបឯងមានកវែង ខ្ពស់ តែងតែឃើញដំបូកតូចទាបអញ្ជឹងហើយ.. វាក៏មិនខុសគ្នាពីដើមស្វាយអ្វីដែរ … សម្រាប់អណ្តើក ដើមស្វាយមើលទៅធំខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែសម្រាប់សត្វអូដ្ឋកវែងដូចឯង ដើមស្វាយមួយដើមនេះគឺមិនខុសអីពីស្មៅនិងអណ្តើកប៉ុន្មានទេ… ចំណែករឿងផ្លែស្វាយវិញ អណ្តើកវាស៊ីផ្លែស្វាយទុំដែលជ្រុះពីរដើម រសជាតិរបស់វាគឺត្រូវតែផ្អែមឆ្ងាញ់    អញ្ចឹងហើយ ឯអូដ្ឋកវែងឯងស៊ីផ្លែស្វាយខ្ចីនៅនឹងដើម រឿងអីដែលថាមិនជូរ?... ឥឡូវនេះតើពួកឯងយល់ហើយឬនៅថា រវាងអ្នកឯងទាំងពីរ គ្មាននរណាត្រូវនណាខុសនោះទេ គ្រាន់ពួកឯងមើលទៅតាមផ្លូវពីរផ្សេងគ្នាប៉ុណ្ណោះ… បើពួកឯងមិនជឿងទេ ចូរពួកកឯងផ្លាស់ប្តូរផ្លូវដែលខ្លួនឯងគិតឲ្យខុសពីមុនសាកមើល ពួកឯងនឹងឃើញផ្លូវកាន់តែខុសពីមុនជាបន្តទៅទៀត… សូម្បីតែខ្លួនឯងមុននឹងក្រោយក៏អាចមើលផ្ទុយពីខ្លួនឯងដែរ ចុះទម្រាំអ្នកដ៏ទៃ តើឲ្យគេមើលឃើឲ្យដូចខ្លួនឯងគ្រប់យ៉ាងម្តេចនឹងបាន?” … ស្វាអធិប្បាយឲ្យសត្វទាំងពីរស្តាប់រួចហើយ វាក៏ហក់ឡើងទៅលើមែកស្វាយបាត់ស្រមោលទៅ។

 

***** 

មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានទស្សនៈដោយឡែកៗទៅតាមស្ថានភាព 

រស់នៅជារបស់ខ្លួនឯងហើយត្រូវគិតថាបើយើងស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាព 

របស់គេវិញ យើងក៏ប្រហែលជាមានទស្សនៈដូចគេអញ្ចឹងដែរ។ 

ដូច្នេះចូរកុំសម្រេចថា នរណាត្រូវនរណាខុស ដោយយកទស្សនៈ 

មួយជ្រុងរបស់ខ្លួនមកធ្វើជាគោលឲ្យសោះ។

 

ស្បោងទិព្វ

កាលក្រហ៊ានស្បថ ពេលមានប្រាកដ ភ្លេចស្បថឈឹង!....

           មានមនុស្សជាច្រើនធ្លាប់ពោលថា «មនុស្សយើងពេលនៅក្រលំបាកតិចតួចទេ តែបើកាលណាកាន់តែមាន គឺកាន់តែលំបាកខ្លាំងឡើង»
ពុទ្ធោ! បើអព្ចឹោងហេតុអីក៏ម្នាក់ៗចង់ក្លាយជាអ្នកមាននាំឲ្យលំបាកខ្លួនធ្វើអី្វ? តាមពិតអ្វីដែលគេថាវាតែងតែមានឲ្យឃើញខ្លះៗជាមិនខាន។ កាល
នៅក្រ កម្មសិទ្ធរបស់គាត់ពុំមានអ្វីច្រើនប៉ុន្មានទេ ហេតុនេះគាតក៏មិនសូវភ័យខ្លាចខូចខាតបាត់បង់អ្វីដែ ទើបគាត់ពុំសូវព្រួយបារម្ភ លុះដល់ពេល
មកជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិកាន់តែច្រើន កម្មសិទិ្ធរបស់គាត់កាន់តែក្រាស់ ធ្វើឲ្យម្ចាស់កាន់តែគិតព្រួយបារម្ភខ្លាំងអព្ចឹោងទៅ (សូមអភ័យទោស
ពុំមែនអ្នកមានទាំអស់គ្នាសុទ្ធតែអ៊ីចឹងនោះទេ)។ មានអ្នកខ្លះគាត់បារម្ភយកតែមែនទែនរហូតភ្លេចគិតពីសុខភាព ឬជីវិតរបស់ខ្លួនផងដែរ។

          តាមពិតទៅ មិនថាជាអ្នកមានឬអ្នកក្រនោះទេ ការព្រួយរឿងទ្រព្យឬមិនព្រួយ វាអាស្រ័យនៅលើយើងម្នាក់ដែលថា តើយើងផ្ដល់តម្លៃទៅ
លើទ្រព្យជាងជីវិត ឬផ្ដល់ឲ្យជីវិតជាជាងទ្រព្យសម្បត្តិ?

          នៅក្នុងខ្ទមកន្ទ្រួកមួយមានស្មូមម្នាក់ស្នាក់នៅ។ ស្មូមម្នាក់នេះក្រគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីបន្តិចបន្តួចសោះ។  គេដេករអ៊ូង៉ូវៗលើរនាបគ្រែតែ
ម្នាក់ឯងថា «ចង់បានលុយនឹងគេណាស់! ឲ្យតែមានលុយពេលណាយើងនឹងចាយឲ្យអស់ដៃម្ដង! មិនរិះថាំដូចពួកអ្នកមានទាំងនោះជាដាច់ខាត!»

          រំពេចនោះស្រាប់តែមានបិសាចមួយចេញមកក្បែនោះព្រមទាំងនិយាយ….

          «ល្អណាស់! យើងនឹងឲ្យឯងក្លាយជាអ្នកមានលុយនឹងគេម្ដង!…អ្នកឯងយកស្បោងទិព្វនេះទៅចុះ!....នៅក្នុងស្បោងនេះនឹងមានកាក់
មាសមួយជានិច្ច….អ្នកឯងដកយ៉ាងណាក៏មិនអស់ដែល….ប៉ុន្តែបើដល់ពេលណាឯងយល់ថាល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ ឯងត្រូវបោះស្បោងទិព្វនេះ
ចោលជាមុនទើបឯងអាចយកកាក់មាសទាំងនោះទៅចាយបាន….»

         គ្រាន់តែនិយាយចប់ បិសាចក៏រលាយបាត់ខ្លួនទៅ ហើយនៅក្បែរខ្លួនបុរសនោះក៏ឃើញមានស្បោងមួយពិតមែន។ គេលូកដៃទៅក្នុងថង់
ក៏ស្រវាបានកាក់មាសមួយ។ ពេលដកកាក់មាសនោះចេញពីស្បោង ស្រាប់តែមានកាក់មាសមួយទៀតនៅក្នុងស្បោងដដែល។ នាយស្មូមក៏ដក
កាក់មាសចេញពីស្បោងជាបន្តបន្ទាប់។ គេសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង ខំដកកាក់មាសពេញមួយយប់គ្មានហ៊ានឈប់សម្រាក់បន្តិចឡើយ។ នៅក្បែរ
ខ្លួនគេសុទ្ធតែកាក់មាសគរឡើងកម្ពស់ក្បាល។ ដោយសាតែមិនបានសម្រាកអ្វីបន្តិចសោះ ព្រឹកឡើងគេមានអារម្មណ៍ឃ្លានជា ខ្លាំងចង់ទៅទិញ
អាហារមកបរិភោគ តែមិនទាន់ដាច់ចិត្តនឹងទៅព្រោះបិសាចបានផ្ដាំមថា បើចង់យកកាក់មាសយកនោះទៅចាយ ទាល់តែព្រមចោលស្បោងទិព្វ
នោះជាមុនសិន។ ដោយសារខ្លាចបាត់បង់ឱកាសដ៏ល្អនេះ ទោះបីជាឃ្លានយ៉ាងណាក៏គេនៅតែខំប្រមូលយកកាក់មាសនោះជាបន្តទៅទៀត
មិនព្រមឈប់សម្រាកឡើយ។ បុរសកម្សត់ខំប្រមូលយកកាក់ចេញពីស្បោងទិព្វ មិនព្រមសម្រាក ភ្លេចគិតទាំងបាយទាំងទឹកទាល់តែដកចង្កា
មាន់ផ្ដឹក់ៗ នឹកឃើញចង់ក្រោកក៏ក្រោកទៅណាមិនរួច ចង់ពឹងអ្នកណាឲ្យជួយក៏រកមិនបាន។ មិនយូរប៉ុន្មានគេក៏ដាច់ដង្ហើមស្លាប់លើខ្ទមនាពេល
នោះទៅ។

        មុនពេលដាច់ដង្ហើម គេខំប្រឹងនិយាយដោយសំឡេងខ្សេវៗថា…

        «ហេតុអីក៏យើងមិនយកកាក់មាសនេះទៅទិញអាហារបរិភោគ?...ហេតុអីក៏យើងមិនយកវាទៅរកគ្រួពេទ្យ?»

         ការឃើញគំនរមាសដ៏មានមន្ដស្នេហ៍នៅពីរមុខយ៉ាងគ្រហើៗបែបនេះ គឺជារឿងដែលធ្វើឲ្យស្មូមមានការពិកបាកជាខ្លាំងដើម្បីយកឈ្នះ
លើចិត្តខ្លួនឯង។ ឱកាសមានតែម្ដង ធ្វើឲ្យគេសម្រេចចិត្តមិនត្រូវ បែជាភ្លេចគិតអស់រលីងថា «ជីវិតរបស់ខ្លួនក៏មានតែមួយដែល»។

        រឿងបែបនេះពុំមែនកើតមានឡើងទៅលើស្មូមកម្សត់ម្នាក់ប៉ុណ្ណើទេ។មានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលខំបង្ករឿងអក្រក់ជាច្រើន ដោយពុំបាន
គិតថាតើអាត្មាអញកំពង់ធ្វើអ្វីនោះឡើយ ស្រាប់តែដល់ថ្ងៃមួយនឹកចង់ធ្វើបុណ្យធ្វើទាបែជា «ហួសពេលហើយអូន» ដូចស្មូមកម្សត់ទៅវិញ។

 

ក្ដីលោភលន់ជាក្រណាត់ខ្មៅដែលចងមុខយើងមិនឲ្យឃើញអ្វី

កុំថាឡើយជីវិតអ្នកដទៃ…សូម្បីតែជីវិតខ្លួនឯងក៏មិនប្រណីដែរ…

អ្វីទាំនោះសុទ្ធតែជាចំណង ដែលចងខ្លួនឯងទាំងមិនដឹងខ្លួន…

បើតែយ៉ាងនេះ តើជីវិតនឹងមានន័យអ្វីទៅ?

Book not found !!!!!!!!!!

រង់ចាំ ១២ ម៉ោង

ពេលវេលា ជារយៈពេលពិសោធដ៏មានតម្លៃបំផុត….

          ឆាកជីវិតមិនមែនជាការប្រើយុទ្ធសិល្ប៍ដែលជប់ភ្លាមកើតភ្លែតនោះទេ។ អ្វីទាំងនេះសុទ្ធតែត្រូវការពេលវេលា។ តែដែលឆុងលឿនពេកវា
មិនអាចចេញជាតិជាឬក្លិនបានល្អទេ ដើមឈើដែលបង្ខំដាក់ជីជ្រុលពេក វានឹងរលួយ រឿងរ៉ាវជីវិតតែងមានដំណាក់កាលផ្អែមឆ្ងាញ់និងល្វីង
ជូរចត់នៅលាយឡំផ្លាស់ប្ដូរជាប្រចាំ។ ការដឹងអំពីអ្វីដែលហៅថាផ្អែមល្វីងជូរចត់ វានឹងនាំឲ្យយើងទទួលអារម្មណ៍ថាភាពផ្អែមឆ្ងាញ់កាន់តែមាន
ឱជារសលើសដើម។

          មានគួស្នេហ៍មួយគូគាត់បានទាស់សម្ដីគ្នានៅហាងតែគជ់មួយកន្លែង។ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែចង់យកឈ្នះរៀងៗខ្លួន។ ទីបំផុត ភាគីខាងបុរសក៏
បានចាកចេញពីហាងតែទៅដោយសេចក្ដីមូម៉ៅក្ដៅក្រហាយ ទុកឲ្យមិត្តស្រីនៅសំកុកស្រក់ទឹកភ្នែកតែម្នាក់ឯងក្នុងហាងនោះទៅ។

          នារីកំពុងតែមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ នៅអង្គុយកូរតែក្រូចឆ្មារដែលនៅលើតុនោះទាំងមិនដឹងខ្លួន។ នាងបានយកស្លាបព្រាឈ្លីញិច
ក្រូចឆ្មារដែលគេចិតស្ដើងៗដែលគេដាក់នៅក្នុងទឹកតែនោះម៉ដ្ឋខ្ទេចខ្ទីអស់រលីង ធ្វើឲ្យទឹកតែមួយកែវនោះធំក្លិនសម្បកក្រូចឆ្មារឡើងឆួល
ផឹកលែងកើត។

          ស្រាប់តែបន្តិចក្រោយមក នារីម្នាក់ហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនបន្តិចមកវិញឃើញតែក្រូចឆ្មាររបស់ខ្លួនក្លាយជាបៃឡុកបៃឡអស់រលីង នាងក៏
ស្រែកហៅអ្នកបម្រើឲ្យយកតែទឹកកកក្រូចឆ្មារមួយកែវទៀតមកឲ្យ ដោយប្រាប់ឲ្យគេចិតយកសម្បកក្រូចឆ្មារចេញឲ្យអស់។

          អ្នកបម្រើឈរសម្លឹងនារីម្នាក់មួយសន្ទុះ ហើយមិនបាននិយាយអ្វីទាំអស់ គេលើកយកកែវតែក្រូចឆ្មារចាស់នោះចេញទៅ ហើយមួយសន្ទុះ
ក្រោយមកគេក៏លើកតែទឹកកកក្រូចឆ្មារជាថ្មីទៀតយកមកឲ្យ ប៉ុន្ដែចំណិតក្រូចឆ្មារនៅក្នុងកែវគឺនៅដូចមុនដដែល មិនបានចិតសម្បកចេញទេ។
នារីដែលកំពុងមានអារម្មណ៍មិនល្អស្រាប់មកហើយ ដល់ពេលជួបរឿងទាស់ចិត្តថែមទៀតប្រៀបដូចជាយកសាំងមកជះលើភ្លើងដូចច្នោះ។ នារី
បានស្រែកហៅរកអ្នកបម្រើឲ្យត្រឡប់មកវិញ រួចគំហកឲ្យថា

          «អ្នកឯងចេះស្ដាប់ខ្មែរដែលឬទេ?...ខ្ញុំប្រាប់រួចហើយថាឲ្យចិតយកសម្បកក្រូចឆ្មារចេញ! ត្រចៀកវាថ្លង់ ឬមួយក៏ល្ងង់មិនស្គាល់ថាស្អីគេ
ហៅមានសម្បក ឬអត់សម្បកនោះ?»

          ឯអ្នកបម្រើ គេក៏បានដឹងខ្លួនជាមុននិងត្រៀមខ្លួនឡើងលើសង្វៀនរួចជាស្រេចហើយដែរ។ គេសម្លឹងមើលទៅនាងដោយកែវភ្នែកស្រស់
ថ្លាទន់ភ្លន់ ហើយឆ្លើយតបយ៉ាងសុភាពថា…

          «អ្នកនាង!...សុំកុំទានខឹង…អ្នកនាងដឹងទេថាសម្បកក្រូចឆ្មារក្រោយពីត្រាំរហូតដល់ចេញជាតិល្វីងរបស់វារលាយសព្វទៅក្នុងទឹកហើយ
យើងនឹងបានទឹកតែដែលមានរសជាតិជ្រះកល្អណាស់….នោះជារសជាតិដែលអ្នកនាងកំពុងតែចង់បាននោះឯង….ដូច្នោះនេះសូមអ្នកនាងទប់
ចិត្តបន្តិចសិន ហើយសុំកុំគិតថាចង់ច្របាច់យកក្លិនឈ្ងុយរបស់ក្រូចឆ្មារចេញមកអស់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែបីនាទីឲ្យសោះ…ធ្វើបែបនេះវានឹង
ផ្ដល់ផលផ្ទុយទៅវិញទេ គឺធ្វើឲ្យទឹកតែទៅជាកករអស់កែងស្រល់ថ្លា មិនត្រឹមតែគ្មានប្រយោជន៍អ្វី គឺបានត្រឹមតែធ្វើឲ្យអ្វីផ្សេងៗកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ
លើសដើមប៉ុណោះ….»

          នាងហាក់មានអារម្មណ៍ទុចង៉ក់បន្ដិចជាមួយនឹងសម្ដីអ្នកបម្រើនោះ។ នាងសម្លឹងមើលភ្នែកអ្នកបម្រើ រួចសួរដោយចង់ដឹងថា…

          «អញ្ចឹងត្រូវប្រើពេលយ៉ួប៉ុនណាទើបវាមានក្លិនឈ្ងុយ?»

          អ្នកបម្រើអ្វើមុខញញឹម រួចប្រាប់ថា

          «១២ម៉ោង!....ក្រោយពី១២ម៉ោងទៅ ក្រូចឆ្មារនឹងបញ្ចេញជាតិ នឹងក្លិនល្អបំផុតរបស់វាចេញមកទាំអស់! អ្នកនាងនឹងទទួលបានក្រូចឆ្មារ
ដែលមានរសជាតិផ្អែមឈ្ងុយជាទីបំផុតមួយកែវ…តែអ្នកនាងត្រូវតែព្រមខាតពេលអត់ធ្មត់រងចាំរហូតដល់១២ម៉ោង….មិនដឹងថាតើអ្នកនាងរីករាយ
នឹងរង់ចាំដែលឬទេ?»

          នារីនោះទំនងជារារែកមិនទាន់ជឿ….

          «១២ម៉ោង? កុំនិយាយលេង! ឬមួយបានន័យថាអ្នកណាក៏ដោយ បើចង់ផឹកតែក្រូចឆ្មារមួយកែវ ត្រូវតែរងចាំរហូតដល់១២ម៉ោងអញ្ចឹងឬ?»

          អ្នកបម្រើអធិប្បាយបន្ត….

          «អ្នកនាង! ១២ម៉ោងគ្រាន់តែជារយៈពេលដ៏ខ្លីមួយនៃជីវិតប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែជួនកាល១២ម៉ោង វាជាពេលវេលាដល់គ្រប់គ្រាន់ដែលធ្វើឲ្យមាន
ផលប៉ះពាល់ដល់ឆាកជីវិតមនុស្សពេញមួយជីវិតរបស់យើងក៏មានដែល!»

          អ្នកបម្រើផ្អាកមួយស្របក់ រួចនិយាយបន្តថា

          «តាមពិតទៅមិនមែនគ្រាន់តែការឆុងតែទេ! បញ្ហាទុក្ខសោកនានាដែលកើតមានក្នុងជីវិត មិនថាជារឿងតូច ឬជារឿងធំទេ គឺសុំឲ្យយើង
ព្រមចំណាយពេលអត់ធ្មត់រងចាំ១២ម៉ោង នោះយើងនឹងឃើថារឿងរ៉ាវពុំមែនសុទ្ធតែអាក្រក់ដូចដែលយើងគិតខ្លួនឯងនោះទេ!»

          នារីនោះសម្លឹងមុខអ្នកបម្រើហាក់បីដូចស្ដាប់សម្ដីគេមិនទាន់យល់ ក្រសែភ្នែកវិលវល់ មិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណាឲ្យសម។

          អ្នកបម្រើញញឹម រួចនិយាយបន្តទៀតថា….

          «ខ្ញុំបានត្រឹមតែប្រាប់វិធីឆុងតែក្រូចឆ្មារឲ្យអ្នកនាងប៉ុណ្ណោះ! ហើយក៏ឆ្លៀតឱកាសចង់និយាយលេងខ្លះៗថាគ្រាន់តែចេះវិធីឆុងតែក្រូចឆ្មារ
ក៏អាចឲ្យយើងយកវាមកប្រើប្រាស់ក្នុងដំណើរជីវិតរបស់ខ្លួនបានដែរ ដើម្បីឲ្យវាមានរសជាតិផ្អែមឈ្ងុយឆ្ងាញ់ដូចគ្នា….តើក្រោយពី១២ម៉ោងទៅ
តើវាមានអ្វីល្អៗកើតឡើងដូចដែលខ្ញុំនិយាយដែលឬទេ?

          និយាយចប់ អ្នកបម្រើឱនគោរពដោយទឹកមុខញញឹម រួចដើរចេញទៅ។

          នារីនោះអង្គុយសម្លឹងកែវតែ សំងំគិតពិចារណាម្នាក់ឯងយ៉ាងស្ងាត់ស្ងៀម។ពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ អត់ទ្រាំមិនបាន នាងក៏សាកទៅឆុង
តែក្រូចឆ្មារដោយខ្លួននាងមួយរំពេច ព្រោះទើបតែបានរៀនក្ដៅៗ។ នាងបានយកក្រូចឆ្មារមកចិតជាចំរៀកស្ដើងៗដាក់ចូលទៅក្នុងទឹកតែទុកនៅ
អស់រយៈពេល ១២ ម៉ោង។ នាងបានភ្លក់រសជាតិតែក្រូចឆ្មារដែលមានក្លិនឈ្ងុយបំផុតក្នុងជីវិរបស់ខ្លួន។ នាងបានយល់ហើយថា គឺព្រោះតែគ្រប់
ផ្នែករបស់ក្រូចឆ្មារ វាបានជ្រាបចូលយ៉ាងសព្វសាច់ជាមួយនឹងទឹកតែ ហេតុនេះទើបបានជាតែក្រូចឆ្មារដែលមានរសជាតិពិសេសអស្ចារ្យបែបនេះ។

          សំឡេងកណ្ដឹងរោទ៍ឡើង។ នាងបានក្រោកទៅបើកទ្វារ ឃើញបុរសដែលឈ្លោះគ្នាកាលពីមុននេះ ១២ ម៉ោង….គេឈរនៅមាត់ទ្វារ ក្នុង
ដៃមានបាច់ផ្កាកុលាបដ៏ស្រស់ស្អាតធំផងដែរ។   

            «សូមអភ័យទោសឲ្យខ្ញុំផងបានទេ អ្នកនាងម្ចាស់?» បុរសនោះនិយាយបែបអឹមអៀន។ នាងសើច ហើយទាញដៃឲ្យគេចូលមកខាងក្នុង
រួចលើកកែវតែកែវក្រូចឆ្មារមកដាក់នៅពីមុខ។ អ្នកកំលោះសើចញឹមៗ សួរនាងដោយសំឡេងធម្មតា

          «ថ្ងៃនេះអង្គុយក្នុងហាងតែយ៉ាងយូរហើយ អូននៅញុំទាន់ឆ្អែតទៀតឬ?»

          នាងនិយាយដោយសម្ដីបែបម៉ឺងម៉ាត….

            «ឥឡូវនេះ យើងត្រូវចុះកិច្ចសន្យានឹងគ្នាម្យ៉ាង ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ទោះបីជាជួបប្រទះនឹងរឿងអ្វីក៏ដោយ យើងនឹងមិនខឹងច្រឡោត
ជាដាច់ខាត ត្រូវរក្សាចិត្តឲ្យនឹងន ហើយគិតមកដល់តែក្រូចឆ្មារមួយកែវនេះ!»

          «ហេតុអ្វីក៏ត្រូវគិតពីរឿងតែក្រូចឆ្មារណាឯណីទៅវិញ?» បុរសនោះមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ ព្រោះមិនបានយលសាច់រឿង។

          «ព្រោះថាការអត់ធ្មត់រង់ចាំ ១២ម៉ោងមកនេះ យើងនឹងបានភ្លក់រសជាតិតែក្រូចឆ្មារដែលឆ្ងាញ់ជាទីបំផុតនៅលើលោកនោះអី!»

          ការអត់ធ្មត់វានឹងជួយឲ្យព្រឹត្តិការណ៍តានតឹងមួយចំនួនបានកន្លងផុតទៅតាមសម្រូល។ ការព្យាយាមជម្នះទៅលើរឿងខ្លះដែលគួររង់ចាំ
វានឹងធ្វើឲ្យស្ថានការណ៍កាន់តែដុនដាបលើសដើម។ ប៉ុ​ន្តែរឿងខ្លះដែលមិនគួរបណ្ដែតបណ្ដោយ យើងបែរជាសំកុករង់ចាំ នោះវាក៏នឹងរលាយ
ហិនហោចដូចគ្នា។ សម្រាប់ទឹកចិត្តនិងអារម្មណ៍របស់មនុស្យ ពេលខ្លះយើងគិតថាវាហាក់ដូចជាតានតឹងសម្បើមណាស់ប៉ុន្តែបើយើងចេះអត់ទ្រាំ
បានរហូតដល់ទៅ ១២ម៉ោង វាក៏មុខជានឹងអាចធូរស្រាលបាន តិចឬច្រើនមិនខាន។

+++តាមពិតវាពុំមានអ្វីដែលសុទ្ធតែអាក្រក់គ្រប់យ៉ាងនោះទេ។ បន្ទាប់ពីមានព្យុះ មេឃនឹងស្រឡះ ហើយអ្វីៗវានឹងល្អមកវិញទៅតាមពេលវេលា។
ប៉ុន្ដែបើអ្នកមិនចេះសំងំ ហើយបែជាចង់ធ្វើ«អ្នកខ្លាំង» ក្នុងពេលកំពង់មានព្យុះ អ្នកប្រាកដជាត្រូវព្យុះបោកសន្លប់ មិនបានឃើញមេឃស្ងប់ស្រឡះ
អ្វីឡើយ។

Book not found !!!!!!!!!!

សត្វលាធ្លាក់អណ្ដូង

អ្វីគ្រប់យ៉ាង សុទ្ធជាពរជ័យទាំងអស់…

            ជាការពិតណាស់សម្រាប់មនុស្សទូទៅដែលថា អ្នកណាក៏មិនចង់ឲ្យជីវិតរបស់ខ្លួនជួបឧបសគ្គ គ្រោះភ័យអន្ដរាយទាំងឡាយ
ទាំងពួងឡើយ។ សូម្បីតែការជូនពរគ្នា ឬការបន់ស្រន់បួងសួងអ្វីៗក៏យើងម្នាក់ៗតែងតែប្រាថ្នាឲ្យជីវិតបានរួចផុតពីរគឺឧបសគ្គនិងឧបទ្រព
ចង្រៃទាំងនោះដែរ។ ប៉ុន្តែឧបសគ្គនិងជីវិតពិតរបស់មនុស្សវាប្រៀបបានដូចជាស្រមោលអន្ទោល​តាមប្រាណដូច្នោះ បើយើងត្រូវការពន្លឺ
កាន់តែខ្លាំង យើងនឹងឃើញស្រមោលកាន់តែច្បាស់ និងផ្ទុយទៅវិញ បើមិនចង់ឃើញស្រមោលទេ មានជម្រើសតែម្យ៉ាងតែប៉ុណ្ណោះ
គឺយើងត្រូវតែរស់ក្នុងទីងងឹត។ តើយើងសុខចិត្តទទួលយកជម្រើសបែបនេះឬ?​  ឥទ្ធិពលរបស់ឧបសគ្គ ប្រៀបដូចជាកំលាំងខ្យល់បក់
ដូច្នោះដែរ…

          «ខ្លែងដែលហោះឡើងខ្ពស់ទៅលើ លុះត្រាតែមានតែខ្យល់បក់បញ្ច្រាសពុំមែនហោះបណ្ដោយខ្យល់នោះទេ»

          «ទាល់តែមានរលកនិងខ្យល់ព្យុះធំៗ ទើបមានអ្នកដើរកប៉ាល់ដល់ពូកែៗ»

          មានសត្វលាមួយក្បាលបានរអិលជើងធ្លាក់ទៅក្នុងអណ្ដូងដែលរីងស្ងួតមួយ។ ម្ចាស់របស់វាព្យាយាមរកវិធីជួយវាឲ្យឡើងផុតពី
អណ្ដូងនោះ ប៉ុន្តែក្រោយពីខំព្យាយាមអស់ជាច្រើនម៉ោងហើយក៏នៅតែមិនអាចជួយទាញសត្វលានោះឲ្យចេញពីអណ្ដូងបាន សត្វលា
បានត្រឹមតែស្រែថ្ងួចថ្ងូរយ៉ាងសែនទារុណ្ឌនៅក្នុងអណ្ដូង ទីបំផុតម្ចាស់នឹកអស់សង្ឃឹមថានឹងគ្មានផ្លូវណាអាចជួយសង្គ្រោះសត្វលាដ៏
កម្សត់នេះបានទៀតទេ ហើយម្យ៉ាងទៀតគាត់គិតថា សត្វលាមួយក្បាលនេះវាមានអាយុច្រើនណាស់ទៅហើយ មិនសមនឹងតម្លៃដែល
ត្រូវខំហត់នឿយលំបាកក្នុងការអូសវាចេញពីអណ្ដូងនោះទេ រីឯអណ្ដូងនោះក៏មុខជាមិនអាចប្រើការអ្វីទៀតបានដែល មិនយូរមិនឆាប់
ក៏នឹងត្រូវលុបចោលមិនខាន។

          គិតដូច្នោះហើយ ម្ចាស់លាក៏ចេញទៅតាមរកអ្នកភូមិឲ្យនាំគ្នាមកជួយលុបអណ្ដូងនឹងកប់សត្វលានេះទៅជាមួយតែម្ដងទៅដើម្បី
កុំឲ្យវេទនាភ្នែកឃើញវារងទារុណ្ឌកម្មតទៅទៀត។ អ្នកភូមិក៏នាំគ្នាយកចបកាប់ ចបប៉ែលនឹងបង្គីមកជួយលើកដីចាក់បំពេញអណ្ដូង។

          នៅពេលនោះ សត្វលាក៏ដឹងទៀតថា ជតាកម្មរបស់ខ្លួនកំពុងតែឈានទៅរកផ្លូវណាហើយ។ ក្រោយពីយំទួញសោកសង្រេងមួយ
សន្ទុះ វាក៏ឈប់យំ។ ពេលលែងឮសម្រែករបស់សត្វលា ម្ចាស់លានឹងអ្នកភូមិដែលមកជួយចាក់ដីនឹកឆ្ងល់ស្មានតែសត្វលាដាច់ដង្ហើមស្លាប់
ទៅហើយ? តែពេលដែលពួកគេនាំគ្នាឈ្ងោកមើលទៅបាតអណ្ដូង ស្រាប់តែអ្វីៗបែរជាផ្ទុយពីការស្មានរបស់ពួកគេទៅវិញ។ នៅពេល
មនុស្សនៅខាងលើចាក់ដីទម្លាក់ទៅដីក៏ធ្លាក់ទៅចំពីលើខ្នងរបស់សត្វលាតែលាបានគ្រវីខ្លួនរលាស់ដីចេញឲ្យជ្រុះធ្លាក់ទៅក្រោម រួចវាក៏
ប្រឹងលើកជើងមកឈរពីលើគំនរដីនោះវិញ។

          សត្វលាធ្វើតាមវិធីនេះជាបន្ដបន្ទាប់។ រាល់ពេលដែលគេចាក់ដីទៅ សត្វលាក៏កាន់តែឈរបានខ្ពស់បន្តិចម្ដងៗ រហូតទាល់តែគេចាក់
ដីឡើងដល់មាត់អណ្ដូងក្នុងខណៈពេលដែលអ្នកស្រុកគ្រប់គ្នាកំពុងតែស្រឡាំងកាំងនោះ សត្វលាក៏បោះជំហានចេញមកក្រៅអណ្ដូង ហើយ
បោលគេចយ៉ាងលឿនចេញពីអណ្ដូងនោះទៅ។

          សត្វលាដែលធ្លាប់តែយំត្អូញត្អែរឲ្យគេជួយ តែក្រោយមកវាបានប្រើដីដែលគេចាក់ទម្លាក់ដើម្បីកប់ខ្លួនវានោះ យកមកធ្វើជាកាំជណ្ដើរ
ឡើងរហូតដល់មាត់អណ្ដូង ហើយបានរួចជីវិតក្នុងពេលនោះទៅ។

          លោកអាប្រាហាម លិនខូលន៍ ត្រូវបានគេលើកតម្កើនជាខ្លាំងដោយសារតែលោកអាចប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គដែលអ្នកដទៃទទួល
ស្គាល់មុខជាមិនអាចយកឈ្នះបាន….តែលោកអាចធ្វើបាន។ ក្ដីបរាជ័យ ក្ដីអសង្ឃឹម ក្ដីទុក្ខលំបាកក្នុងរយៈកាលដំបូងៗនៃជីវិតបានប្រែក្លាយ
ឲ្យទៅជាភាពឈ្លាសវៃមុតស្រួចដែលមនុស្សធម្មតាទូទៅមិនដែលជួបប្រទះ។ លិនខូលន៍ មានមធ្យោបាយពិសេសផ្ទាល់ខ្លួនម្យ៉ាងដែលអាច
សាងកម្លាំងចិត្តដល់ខ្លួនជាជាងទទួលការចុះចាញ់ដែលទោះជាគ្មានសង្ឃឹមថាឈ្នះក៏ដោយ។

          លោកប្រៃអាន់ ទ្រេស៊ីល ធ្លាប់មានមតិមួយគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៏ថា ប្រសិនបើយើងមើលទៅវិបត្តិអ្វីមួយដោយដកខ្លួនមកឈរពីចម្ងាយ
វាក៏នឹងក្លាយជា«ស្ថាន៍ការណ៍»អ្វីមួយ។ ពេលយើងវិភាគត្រិះរិះពីរស្ថានការណ៍ នោះគឺជាការចោទឆ្លើយ។ ប៉ុន្ដែបើយើងរិះរកពីវិធីយកឈ្នះលើ
វា នោះវាក៏នឹងក្លាយមកជា«ឱកាស»។ ហេតុនេះវិបត្តិមុខជានឹងក្លាយជាឱកាស។

          វិបត្តិតែងជួយឲ្យយើងបានពង្រឹងពង្រីកសក្ដានុពល ដើម្បីបំពេញដល់ការពេញចិត្តក្នុងជីវិត។ ដរាបណាយើងគិតថាវាជាឱកាស ពេល
មានវិបត្តកាន់តែធំវានឹងធ្វើអ្វីៗឲ្យជីវិតបានកាន់តែច្រើនយ៉ាងនោះដែល ប៉ុន្ដែបើយើងពុំទាន់ដែលធ្លាប់បានចូលប្រឡូកសាកល្បងចោទឆ្លើយអ្វី
នៅឡើយទេ យើងពិតជាពុំមានថ្ងៃដឹងថាតើខ្លួនមានសមត្ថភាពដល់កម្រិតណានោះ ឡើយ។

          ជាពិតណាស់ យើងត្រូវតែមានបទពិសោធក្នុងជីវិត ក្ដីលំបាក ឬការប្រថុយថានទាំឡើយ…អ្វីទាំងនេះវាអាស្រ័យនៅត្រង់ថា តើយើង
ដោះស្រាយជាមួយវាដូចម្ដេច។ ក្រោយពេលដែលយើងដោះស្រាយ ទោះបីជាឈ្នះឬចាញ់វាសុទ្ធតែជាមេរៀនល្អៗសម្រាប់យើងទៅថ្ងៃក្រោយ។
លោកណាប៉ូលលេអុង ហ៊ីលធ្លាប់បាននិយាយថា «ប្រសិនបើយើងសម្លឹងទៅរឿងដែលកន្លងទៅនៃជីវិត យើងនឹងមើលឃើញថាអ្វីដែល
កើតឡើងចំពោះរូបយើងសុទ្ធតែជារឿងល្អៗទាំងអស់»

          សូម្បីតែសត្វលាដែលធ្លាប់តែទន់ជ្រាយ យំអណ្តឺតអណ្តក…

          តែវាបានកែប្រែមច្ចុរាជដែលប៉ុនប៉ងយាយីជីវិតខ្លួន

         ឲ្យក្លាយមកជាសេនាជួយជាកម្លាំងជំរុញខ្លួនឲ្យឆ្លងផុតពីឧបសគ្គ…

         ហេតុនេះ យើងសូមជួនចំណងដៃដល់លោកអ្នកម្យ៉ាងគឺ

          «ទោះបីជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ….អ្នកតែងទទួលបានពរជ័យដ៏មានតម្លៃជានិច្ច»។ 

Book not found !!!!!!!!!! ​       

ដុំថ្មតូច

         
            
នៅលើភ្នំមួយ មានមនុស្សយកដុំថ្មមួយគំនរមកចាក់គរលើគ្នាបានជាគំនរភ្នំតូចៗជាច្រើនដែលដាក់តម្រៀបគ្នាជាជួរយ៉ាងមានរបៀប។ 
ក្នុងចំណោមគំនរថ្មទាំងអស់ មានកូនភ្នំដុំថ្មមួយត្រូវគេតម្រៀបឡើងយ៉ាងស្អាត និងមានសណ្ដាប់ធ្នាប់បំផុត។ អ្នកដែលរៀបគំនរថ្មឡើង ហាក់
ចង់បង្ហាញពីទឹកចិត្តស្រលាញ់និងការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្លួន។

          នៅក្រោមគំនរថ្មនោះ មានដុំថ្មតូចមួយដុំគិតតែធ្វើមុខស្អុយនិងរអ៊ួរទាំជារៀងរាល់ថ្ងៃតែម្នាក់ឯង…

          «ហ៊ឹម!!!​ ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំមិនបានស្ថិតនៅខាងលើដូចជាដុំថ្មដទៃ? រស់នៅក្រោមគេ ត្រូវដុំថ្មផ្សេងៗសង្កត់ធ្ងន់ខ្លាំងណាស់!...ខ្ញុំប្រៀបដូចជា
មនុស្សគ្មានតម្លៃម្នាក់អញ្ចឹង! តើគេមិនដឹងទេឬថា…ខ្ញុំក៏ចង់ទៅរស់នៅខាងលើនឹងគេម្ដងដែរ!...»

          ជានិច្ចកាល គេតែងតែរអ៉ួរទាំពីជោគវាសនារបស់ខ្លួនរហូត ដល់លង់លក់ក្នុងដំណេកបាត់ទៅ។ កូនថ្មតូចតែងតែរំពឹងក្នុងចិត្តថាថ្ងៃណា
មួយខ្លួនប្រាកដជាមានវាសនាបានឡើងទៅរស់នៅខាងលើម្ដងវិញជាក់ជាមិនខាន។

          លុះថ្ងៃមួយ ដុំថ្មតូចបានភាវនាក្នុងចិត្តសុំឲ្យក្តីសុបិនរបស់វាក្លាយជាកាពិត ស្រាប់តែរំពេចនោះវាមានអារម្មណ៍ថាទន់ខ្លួន រួចក៏ដេកលង់
លក់ទៅ។ បន្ទាប់មកវាក៏ប្រទះឃើញក្មេងប្រុសកំពុងតែដើរតាមឪពុករហូតមកដល់លើកំពួលភ្នំ។ ពេលនោះក្មេងតូចក៏ដើរចូលមកមើលគំនរដុំថ្ម
ទាំងនោះ។

          ក្មេងតូចឈរសម្លឹង ព្រមទាំងពោលសសើរ…

          «យីកូនភ្នំមួយនេះពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់!»

          និយាយចប់ គេក៏ដើរក្រឡឹងជុំវិញទីនោះព្រមពោលបន្ដ៖

          «រើសដុំថ្មស្អាតៗប៉ុន្មានដុំទៅទុកជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍សិន!»

          ឮដូចច្នោះដុំថ្មតូចត្រេកអរជាខ្លាំង គេក៏ពោលអង្វរក្មេងតូចថា៖

          «សូមអ្នកជួយយកខ្ញុំចេញពីទីនេះផង!...មានតែអ្នកទេដែលអាចជួយខ្ញុំឲ្យរួចផុតពីទីនោះបាន!»

          ទីបំផុតក្មេងប្រុសក៏យលព្រមតាមពាក្យអង្វរករបស់កូនដុំថ្ម គេខំប្រឹងទាញវាចេញពីខាងក្រោមមួយទំហឹង ស្រាប់តែរំពេចនោះភ្នំតូចដ៏សែន
ស្រស់ស្អាតកណ្ដាលព្រៃខៀវស្រងសត់ត្រូវដួលរលំខ្ចាត់ខ្ចាយអស់!!  ទើបកូនភ្នំមូយនេះត្រូវរលំខ្ទេចខ្ទីអស់។ ថ្វីត្បិតថា ពេលនេះបំណងប្រាថ្នាវា
បានសម្រេចហើយក៏ដោយ ប៉ុន្ដែវាបានដាក់កំហុសខ្លួនឯងយ៉ាងធ្ងន់។

          ដុំថ្មខូចចិត្តជាខ្លាំង ហើយក៏ស្រែកទ្រហោយំឡើង។

          រំពេចនោះដុំថ្មតូច ក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនពីដំណេកឡើងមកវិញ។

          «ការពិត ខ្ញុំយល់សប្ដិទេតើ!» ពោលរួច វាក៏ញញឹមព្រមទាំងគិតថាខ្លួនអញនេះពិតជាសំណាងណាស់។

          ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ទោះបីជាវាស្ថិតនៅក្រោមគំនរថ្ម ជាដដែលក៏ដោយ ប៉ុន្ដែវាពុំមានអារម្មណ៍តូចចិត្តដូចពីមុនទៀតឡើយ។

          «នេះមកពីខ្ញុំរវល់តែគិតថាខ្លូនឯងគ្មានតម្លៃ គ្មានប្រយោជន៍អ្វីទាល់តែសោះ! តាមពិត វាមិនមែនដូចច្នោះឡើយ…កន្លែងដែលខ្ញុំរស់នៅ
នេះគឺស្រស់ស្អាត និងសំខាន់ខ្លាំងណាស់! ហេតុអ្វីក៏កាលពីមុនខ្ញុំមើលមិនឃើញពីគុណសម្បត្តិទាំងនេះ?

          មិនថាយើងរស់នៅទីណាក៏ដោយ ឲ្យតែយើងបំពេញតួនាទីរបស់ខ្លូនឲ្យបានល្អនោះ យើងនឹងមានសេក្ដីសុខជាក់ជាមិនខាន»

 «នៅលើលោកនេះគ្មានភាពឥតខ្ចោះនោះទេដរាបណាយើងឲ្យតម្លៃខ្លួនឯងទាបពេក  វាមិនខុសអ្វីពីការធ្វើកម្មផ្លូវចិត្តខ្លួនឯងនោះឡើយ។   ត្រូវមាន
កាជឿជាក់ និងពេញចិត្តនូវអ្វីដែលយើងមាននោះទើបជីវិតមានសេក្ដីសុខ»

Book not found !!!!!!!!!!

 


ស្វែងរកសៀវភៅ

 

 

ស្ថិតិមិត្តអ្នកអាន

- ថ្ងៃនេះ236
- ​ថ្ងៃម្សិលមិញ901
- សប្ដាហ៍នេះ236
- ខែនេះ9784
- សរុបទាំងអស់1440811
អាសយដ្ឋាន ៖ ផ្ទះលេខ 26 ផ្លូវលេខ 598 សង្កាត់ បឹងកក់១ ខ័ណ្ឌ ទួលគោក ភ្នំពេញ
ទូរសព្ទៈ 017 27 12 12, 016 98 88 37, 016 39 59 69
អ៉ីមែល: mindbooks_kh@yahoo.com, ហ្វេសប៊ុក្សៈ http://www.facebook.com/mindbooks

រក្សាសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង © 2012 ដោយ ក្រុមបោះពុម្ភផ្សាយ ម៉ាញប៊ុក្ស

រចនាដោយ CamFirst Technologies Co., LTD
Copyright © 2019